Trouwerij

Nu wij ook een dagje ouder worden, raken meer en meer vrienden "van 't straat". Over twee weken is het de beurt aan Leili en Bernhard; dit weekend gaven Sirlis en Andres elkaar het ja-woord. Hoog tijd ook - hun dochtertje is nu onderhand ook al een jaar en een paar maanden oud.

Het was best een fijn weekend, ook omdat we er eens uit waren zonder Joonas. Die bleef bij de grootouders slapen. Niet zonder het gebruikelijke drie-uur-in-de-ochtend drama, waar hij krijsend wakker wordt en alleen met veel moeite te kalmeren is (met nog veel meer moeite als eme er niet is). Volgens mij is er sprake van een slaapstoornis, maar dat is een ander verhaal.

Wij met z'n drieën (borstvoeding is alsnog niet opgenomen in het programma van het verzorgend personeel ten huize grootmoeder) dus zaterdagochtend vroeg de trein op. Vanuit Tallinn was er dan een pendelbus naar het kerkje waar in de namiddag de ceremonie plaats vond - zo'n 80 kilometer langs de kust naar het westen op. Van daar uit ging dezelfde bus naar de feestzaal, een "mansion house" zoals er in Estland een flink aantal staan.

Vihterpalu mansion dateert van 1622 en is pas nog gerestaureerd, met prachtig resultaat. We bleven er ook overnachten, en als "koppel met kind" hadden we de beste kamer. Luxueus, maar, In Estse traditie, op een redelijke strakke manier. Een stenen vloer met vloerverwarming bijvoorbeeld, badjassen en een zithoekje. Maar geen minibar, geen airco, geen ligbad, de gebruikelijke "opgehangen" televisie... Ik hou er wel van, het ademt op een manier de stijl van weleer. Dat het geen vijf sterren verdient heeft meer te maken met details, zoals een goedkope plastic toiletbril en slecht getraind personeel. Toen ik 's ochtends bijvoorbeeld room service belde voor twee koffies kreeg ik eerst een antwoordapparaat aan de lijn, en bij de tweede poging een man die verbaasd leek te zijn dat er zoiets als room service bestond. ("Huh? Hoe laat? Welke kamer? Twee koffies? Nu?" - het was nochtans al 9u30)

Misschien lag het eraan dat het hele hotel afgehuurd was en het normale personeel er misschien niet was, maar toch.

Meer over de geschiedenis van die plaats volgt later misschien nog - ik heb tot nog toe alleen Estse beschrijvingen gevonden.

Hoe zo'n trouwpartij in Estland verloopt? Iets anders dan we in Vlaanderen gewoon zijn. Na aankomst in het "kasteel" een receptie en dan aan tafel, tot dusver normaal. Echter, het eten was maar één gang - de rest bleek te bestaan uit hapjes in een feesttent buiten. De wijn was niet echt wat ik genietbaar zou noemen, maar behalve bessensap en water was er ook heerlijke vodka beschikbaar. De vroegere eigenaar van het pand blijkt een geschiedenis in het vodka-stoken gehad te hebben, en ik moet zeggen: de man kon er wat van. Met voorsprong de beste vodka die ik ooit gedronken heb.

En er waren sloten van. Niet 1 glaasje, of nog een glaasje voor een extra toast, maar zoveel je maar wou. Daar begon het dus allemaal een beetje af te wijken van onze zeden.

Desgevraagd werd mij verklaard dat het ééngangenmenu eerder functioneel was. Op een lege maag kan men immers niet drinken. Het jolijt vermeerderde rechtevenredig met de hoeveelheid vodka, die prompt bijgevuld werd middels de eenvoudige kreet "viin on otsas, juua ei saa!" ("de vodka is op, we kunnen niet meer drinken" - uit te spreken op luide overtuigende toon en met diepe stem). Na meer dan één bijgevuldsel bewees het ook zijn nut: stilaan begonnen mensen zowaar met elkaar te praten.

Getuige van het feit dat het "praten met elkaar" een probleem kan vormen, is de hoeveelheid "party-tricks" die op Estse trouwfeesten worden ingeroepen. Zo wordt er een "klager" aangewezen die moet gaan zagen als er iets niet in orde is (inderdaad: als de vodka opraakt), een paar "dansboekjehouders" die ervoor moeten zorgen dat er gedanst wordt, en "reparateur" die kan worden aangesproken als er iets stuk blijkt te zijn (bijvoorbeeld als het glas in je hand opeens leeg blijkt te zijn), etcetera. Ook kreeg iedereen een helft van een Ests gezegde in de hand. Bedoeling was dat je dan op zoek ging naar de andere helft, zodat een gesprek kon worden aangeknoopt. Leuke ideeën allemaal, maar hoe dat dansen en praten moet na al die vodka heb ik niet goed begrepen.

Na een tijdje werd het gelukkige paar voortdurend aangezet tot kussen. Onthou de uitroep "kibe!". Dat moet aanduiden dat de vodka bitter is zonder het zoete kussen.

De eerlijkheid gebiedt mij overigens te zeggen dat ik geen zatte mensen heb gezien (geen stripteasende nonkel Louis of lallende "ben ik niet schoon misschien" tante Juliette), al kan dat ook zijn omdat Pille en ik niet echt veel in de feesttent zijn geweest (wegens veel te luid voor een slapende baby) en ook vroeg ons luxe-bed in zijn gedoken (wegens een unieke kans op een rustige nacht). We hebben het dus gehouden op wat wandelen op het terrein (dat overigens een helicopterlandingsplaats had - we laten die bus de volgende keer links liggen) met een drankje en een bord in de hand. Een stille nacht, en een lekker en uitgebreid ontbijt. We worden oud, wellicht, maar we hebben er wel van genoten.

Een mooi weekend dus. En lekker, die vodka... Ik heb er dan ook een flesje van mee naar huis gebracht. Wel 16,5 euro voor een halve liter, maar een papa mag af en toe ook wel eens wat verwennerij.