Bucharest (quinquies)

Alweer in Bucharest. Het wordt bijna meer een familiaire plaats dan thuis. Het appartement in Tallinn wordt alleen nog bezocht tussen vluchten door, nu Pille en de gastjes bij haar ouders zijn voor de zomer.

Vliegen, vergaderen, werken. Leuk is het allemaal niet, vooral niet in de zomer, wanneer ik eigenlijk met de kinderen zou moeten spelen en zou moeten genieten van Pille's aandacht en de zon in d'r blonde haren.

Professioneel is het echter wel een gouden ervaring. Ik ontmoet leuke mensen, doe leuk werk en wordt er nog mooi voor betaald ook. Hoe had mijn leven er nu uitgezien indien ik die kansen had gehad een paar jaren geleden? Ik vraag het me vaak af, maar moet dan meteen toegeven dat ik een paar jaar terug niet zo makkelijk buiten België was gaan werken, en dat ik toen voor een stuk de basis en de contacten heb gelegd voor wat ik nu doe.

Maar voor wat mijn huidige activiteit nu de basis zou moeten zijn; wat ik hierna ga doen? Geen idee. Ik zie ze hier allemaal. De collega die allang geen binding meer heeft met de werkelijkheid en steeds weer copieert wat hij vorige maand heeft gedaan, de collega die wel getrouwd is maar de nachtclubs afschuimt, de collega die mij verbaast door intelligentie en een open geest, de collega die eerst een vodka nodig heeft voordat hij aanspreekbaar is, de collage die alles prima op een rijtje heeft en een mooie balans heeft gevonden tussen werk en familie. Geluk en nauwelijks verholen wanhoop. Ik vind m'n evenwicht ook wel.

Ik heb geluk met Pille, die geduldig is en open in communicatie. Ik heb geluk met Joonas, die op zijn manier en door spel toont dat hij eigenlijk ook wel mijn karakter heeft. Ik heb geluk met Mattias, die pappa niet vergeet en - voor zover je dat kan zeggen over een kind van twee maanden oud - blij is als ik er ben en niet onblij is als ik er niet ben. Ik zie hoe het fout kan gaan, en hoe het goed kan gaan.

Op donderdag 12 juli vlieg ik terug. Hoop ik. Als de "Romaniacs" geen vergadering willen op 16 juli.

Het zwarte blokje onderaan is waar ik meestal werk. De twee rode blokjes tonen waar ik een appartement betrek / heb betrokken.

Nu zit ik net naast het park. Net als de vorige keer. De keer daarvoor zat ik verder in het zuiden. Net als de keer daarvoor. En daarvoor.

Het lijkt eindeloos...