Witte kerst!

Ik heb er lang op moeten wachten. Ben er een half continent voor over getrokken. Vreemde mensen over gesproken. Maar nu is die er dus eindelijk - een echt witte Kerst. Niet een fijn laagje stuifsneeuw, of wit door het ijs op het gras, of een luttele centimeter in Ukkel...

Neen hoor, een dik pak sneeuw. Echte sneeuw. Van dat plakkerig wit spul waar je fijn in spelen kunt.

Zoals elk jaar gaan we met Kerstavond naar Pille's ouders, zo'n 150km buiten Tallinn. De rit daar naartoe was in droog weer, maar meer dan twee smalle donkere stroken was er van de weg niet te zien. En daar rijdt papa dus niet graag in.

Maar het was wel meteen de moeite waard. Tallinn in de sneeuw is al gezellig, maar de kust in het noordoosten is gewoon prachtig. De wind veegt alles op hopen, richels, dammen en duinen, en aan het strand werd de zee gedempt door brokken ijs die het water bedekten. "Ijssoep" noemen ze dat hier, en het is mooi en indrukwekkend.

Op het strand ligt dan gebroken ijs, in plakken en plakjes van enkele centimeters tot meer dan een halve vierkante meter, en een tiental centimeter dik. Dat wordt gevormd doordat een ijslaag door de golven wordt gebroken en op een hoop gegooid, en dat op zich is al mooi en divers. Deze keer kwam daar nog bij dat er nogal wat golfslag was. Dan drijft er vanaf het strand tot een paar tientallen meters zee-inwaarts ijs op het water, dat door de branding heen en weer wordt geduwd. Het mooie is dat de golven hoog aankomen, en dat ze dan gedempt worden door die zware laag ijs, om er dan van onderdoor, tegen de ijsdam die er al ligt, uiteen te spatten. IJzig mooi... Geen foto's. helaas. We belandden nogal toevallig op het strand, en ik had m'n camera niet bij. Ik denk trouwens niet dat ik het gevoel van die brutale schoonheid zomaar kan vatten.

Kerstavond kwam dit jaar een dagje vroeger. Net zoals vorig jaar eigenlijk. Dat heeft te maken met het klassieke verhaal van de twee families waar een koppel aan verbonden is. Wij hebben daar geen problemen mee, maar Pille's zus dus wel, en er is blijkbaar nog steeds geen goede regeling gevonden. We wisten dus op de 21e dat het feest op de 23e zou doorgaan.

De cadeau-hit dit jaar? Met stip het ridderpak, waar ze al weken om gevraagd hadden. Enfin, Joonas om het pak, en Mattias om het zwaard. En dan ook nog Bakugans, en Transformer figuurtjes. Tja...

Toen Joonas zo klein was als Mattias ging het nog allemaal om beertjes en zachte dingen. Maar nu is het allemaal Spiderman en co. "Peer pressure" uit de peutertuin? Mattias wil mee, natuurlijk. Een beetje jammer is dat wel; het kleine gaat er zo wel erg snel van af. Al is hij gewoon mijn kleinste ventje als grote broer er niet bij is, en we samen rustig de twee-en-een-half-jarige uit kunnen hangen. Dan halen we nog eens het "babyspeelgoed" uit, en bouwen we torens en doen we wat rustiger aan met de autotjes.

Maar samen? Ridders en piraten en raketten en brandweermannen en astronauten en grote ongelukken met massieve hopen autotjes in alle mogelijke kleuren op een grote hoop tegen het hek van de parkeergarage.

Ik heb ze gelukkig snel kunnen leren dat zwaarden en schilden niet dienen om overgrootmoeder te verslaan, maar juist om ze te beschermen tegen draken. "En krokodillen, papa!". Ja hoor, jongen. Terwijl overgrootmoeder er maar stilletjes vanonder muisde...

We deden het nog eens dunnetjes over op de 24e. Met echte kaarsjes in de echte boom, en kinderchampagne om het nog een beetje meer speciaal te maken. Prima spul, overigens. Misschien haal ik daar 's een kistje van. Voor mezelf, als de jongens vredig slapen.