Verhaaltjes over Steven, Pille, Joonas en Mattias... hier kan je alles vinden over wat we doen in Estland, en hoe het met de familie gaat.
14 december 2009
Koud!
Na de eerste sneeuwval is het hier niet echt meer winters geweest. Donker, dat wel. Maar niet koud, en vooral niet wit.
Gisteren was het dan opeens weer frisser, en viel er een boel natte sneeuw. En deze ochtend werden we wakker met -13, en een ijzige wind die, zo lijkt het wel, er speciaal is om daar nog eens de aandacht op te vestigen. Koud! De temperatuur van de woorden die ik ervoor ken komt niet eens in de buurt.
Ik weet het, het is elk jaar hetzelfde. Opeens komt die er, die koudeprik. Dan gaat die echt door merg en been - of misschien beter neus en teen, want daar grijpt het me altijd het eerste aan. Nochtans, ik had m'n winterkleren aangetrokken. Een dikke jas, de juiste muts, dikke sokken en dikke schoenen, en een warme trui en sjaal en dikke handschoenen. Maar toch merkte ik meteen dat dat niet voldoende zou zijn. Er zijn zo van die dagen - de ene keer loop je uren buiten voor het wat frisjes begint te worden, de andere dag met dezelfde temperatuur steekt het je meteen. Je weet het zonder uitstel, net zoals je het direct voelt dat je je bij het scheren gesneden hebt, nog voor er bloed te zien is. Als de metafoor bij je past: vandaag was het als een snee vlak onder de neus. Je weet gewoon dat het pijn gaat doen en dat het moeilijk te stelpen zal zijn.
Kreunen, steunen, haasten naar de peutertuin. Niet praten, doorstappen. En dan gauw terug naar de warmte thuis.
Maar ik mag dus niet zeuren (op straffe van). Over een week of vier begint het hier terug wat te klaren, en is de kans op mooie sneeuw en gezellig vriesweer al aanzienlijk. Mijn volgende klaagsessie gaat dan zeer waarschijnlijk over de modder in de lente.
Voorlopig zit ik gevangen in de winter. Maar perspectief is relatief. Toen ik me liet ontvallen dat ik wou dat ik nog eens in Belgiƫ was (waar het warm is, de mensen vriendelijk en alles veel mooier, rustiger en schoner), keek Joonas verschrikt op. "Maar papa! Je wil toch niet weg van je lieve kleine kindjes?!"
Natuurlijk niet. Of misschien toch. Voor een paar daagjes maar, ergens in de zon en lekker lang slapen. Missen doe ik dan wel op het vliegtuig :-).
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten