Reizen (the making of)

Reizen is altijd een beetje goed en een beetje slecht. Een paar losse indrukken "aangaande het onderweg-gebeuren"... de omkadering dus (over de inhoud heb ik het maar even niet).

De heenreis naar Tunis alleen aangevat - Arvo had geen zicht op een visum, dus die vlieger ging niet op (jaah, flauw, ik weet het). Naar Frankfurt ging vlot. Van daar naar Tunis ook, behalve dan dat het ding bijzonder vol zat, iedereen kilo's handbagage leek mee te hebben, dat op de gekste plaatsen stapelde, de stewards gestresseerd en de medereizigers boertig waren, en ik aan het raam moest zitten. Koud. Nauw. Moe.

Taxi naar het hotel: 25 dinar (1 euro = 1,7 dinar). Lichtelijk overdreven voor een ritje van 10 minuten, maar ach. "Gringo tax".

Eerste hotel in Tunis ok; beetje slapen vanaf 2 of 3 uur in de nacht, en dan woensdag wachten op m'n gastheren.

In de namiddag dan per auto naar Sfax, zo'n drie uur rijden naar het zuiden. Met vier in de wagen is dat ok, met een chauffeur die zo nodig ook nog zijn zusje mee moet nemen komen we op vijf, en dat is er eentje te veel. Verkrampt in de auto, naast een raampje dat steeds open gleed en alleen manueel naar boven kon worden geduwd (met de handen op het glas dus). 145 km/u op de autoweg, politie die al even onnozel rijdt als de rest, alleen maar religieuze muziek en dito lezingen op de radio (de jongerenzender mengt daar dan een beetje van een beat onder).

Onzen chauffeur was een ware wegridder. Neen, hij valt nooooit in slaap (hj rijdt dagen aan een stuk als een onvermoeibaar beest, beste lezer). Te snel? Rijdt u misschien liever zelf dan? Eenrichting betekent dat je maar in een richting tegelijk mag rijden, en die voetganger die we net aangereden hebben (daar kwam die "bonk" vandaan) moet maar uitkijken voor hij door het groen oversteekt. Er moet toch ergens een nucleus van wetsvrezendheid aanwezig zijn geweest: even stil houden waar het niet mag om ons uit te laten stappen kon helemaal niet. Dat zou immers tegen de regels zijn!

Tweede hotel, in Sfax: vijf-sterren-luxe. Inclusief rozenblaadjes. Veel rozenblaadjes. Heel veel rozenblaadjes, die ik eerst van toiletdeksel, bed, wasbak en bureau heb moeten vegen voor ik de kamer kon gebruiken.

Donderdag taxi naar de conferentiezaal. Beetje wachten op de komst van een minister (2u), applausje telkens de president wordt vernoemd (6 keer), op een drafje m'n ding doen als laatste spreker van de dag net na de aankondiging dat er daarna een lunch zou worden aangeboden, beetje klagen over de organisatie, en per taxi terug naar het hotel. Geen tijd om iets te zien, laat staat te shoppen.

Vrijdag weer vergaderingen in Sfax, om vijf voor 2 nog iets ondertekenen en om 2 uur snel naar het station. Treinticketje halen, hand even tussen de deur van de trein, gratis flesje water meegraaien en plaatsje zoeken voor een rit van drie uur waarvan 2,5u achteruit. De treinen zijn best wel ok. Schoon, moderner dan wat meestal in België rondrijdt, en schappelijk op elk niveau. Beetje lawaaierig, dat wel, maar ach.

Taxi van het station in Tunis naar het derde hotel: niet de moeite - vies en lawaaierig. Het bleek overigens ook nog het verkeerde hotel te zijn. De taxi bracht ons netjes naar de verkeerde plaats, en de receptionist knikte overtuigend begrijpend toen we namen noemden met de vermelding dat er een reservatie zou moeten zijn. Handig aangepakt van die jongens - we kwamen er pas achter toen een afspraak met een andere collega in het honderd liep ("Waar zijn jullie?" "In het hotel" "?? Ik ook!" - Louis de Funes toestanden, kortom).

Nog even uit eten en de-briefen, en dan terug voor een uurtje of twee slaap. Taxi om 2u naar de luchthaven (voor de vlucht terug van 04:00). "Hoeveel kost dat?" "Slechts 30 dinar". De taxi is namelijk een echte hoteltaxi, mijnheer. Geen idee wat het verschil zou moeten zijn met de andere taxi's die ik heb gezien. Maar dat heeft het heerschap bij wijze van karma-boemerang overigens fijntjes ervaren: terwijl hij nog grinnikend en handenwrijvend nagenoot van zijn verovering, werden we tegengehouden door de politie, alwaar 5 dinar diende te blijven kleven. Weg dus (stuk van de) woekerwinst. Al heeft hij nog geprobeerd bij aankomst te vragen of ik geen 5 euro extra bij kon geven. Quod non, of wat dacht u ("neemt u visa?").

Tenslotte tik ik dit alles in vanuit de "Senator lounge" in Frankfurt. Waar ik normaal niet binnen mag, maar als gast van een "ganz netter Herr" die ik heb ontmoet op het vliegtuig nu dus wel. En om even terug te komen op karma: als ik volgend jaar die gold card nog heb bij csa, ben ik vast van plan hetzelfde te doen voor de volgende reiziger-met-lange-wachttijd die in Praag m'n pad kruist...

En nu naar Tallinn. Head reisid!