Joonasje heeft ze. Eerst leek het op een puistje - misschien van het zweten? Dan waren ze opeens overal - muggebeetjes, zo leek het bijna. En dan stak het beest de kop op. Letterlijk: er kwamen kleine blaasjes op de bobbeltjes. Paniek bij ema (mama), bezorgdheid bij vanaema (grootmoeder), maar Joonas zelf leek er weinig last van te hebben (vanaisa - grootvader - en papa reageerden redelijk laconiek, wat de bezorgdheid bij de dames nog groter leek te maken).
Na wat logisch denken en controle in Estse medische publicaties uit de tijd toen Pille nog klein was (waaronder een exemplaar van Spock, ochottekes) ontstond er dan toch een zekere unanimiteit: waterpokjes. Of windpokken, afhankelijk van uw opvoeding. Een vermoeden dat bevestigd kon worden door oma, waarschijnlijk ook na consultatie van dezelfde heer Spock, maar dan in het Nederlands.
Niets ernstigs dus, maar als eerste kinderziekte bij een eerste kindje toch een beetje belangrijk voor ema en papa.Joonas zelf had er weinig last van. Geen koorts en blijkbaar niet veel jeuk - hij weet overigens toch niet echt hoe hij moet krabben. Met uitzondering van een open gewreven kratertje op de buik verwachten we dan ook niet al te veel littekens.
Hier in Estland is de remedie overigens eenvoudig: elk plekje aanstippen met "solutio viridis nitentis spirituosa 1%", ofte iets dat ontsmet, de blaasjes uitdroogt en de jeuk wegneemt. Dat productje is van een zeldzaam mooi appelblauwzeegroen, dus je kan je voorstellen dat papa (bezorgd en voorzichtig, maar ook) met veel plezier en pret het wattenstaafje heeft gehanteerd.
Het goeie nieuws is dat je het dan wel gehad hebt he ! Want met die "muggebeetjes" mag je niet op het vliegtuig en als je vertrekkensklaar staat voor een vakantie dan kan dat wel eens een pretbederver zijn. Ik zou dus zeggen, goed zo ! Isabel
BeantwoordenVerwijderenJoonas heeft de kleurs-pocken! Als je de kleurpuntjes met een stift zou verbinden, dan krijg je vast en zeker een dinosaurus te zien...
BeantwoordenVerwijderen