Poeghie - familieverkleinwoordje voor het Estse woord voor zoon "poeg" (uit te spreken als 'poo-eg' met zachte 'g'), maar op z'n Vlaams gezegd 'poeghie' dus - heeft een nieuw plekje gevonden voor zichzelf. We gooien elke avond het meeste speelgoed in een plastic kist van de plaatselijke Blokker, en 's morgens graait meneer dan alsof hij die dingen nog nooit gezien heeft.
Eergisteren had hij er dan iets nieuws op gevonden. Eerst dachten we dat hij in de doos klom om ervoor te zorgen dat Meena (baby-vriendin) z'n speelgoed niet kon jatten, maar nu lijkt het meer en meer op een soort territoriumdrift. Ons Joonasje zit dus nu geregeld gewoon in de doos, en als je wat plaats voor hem wil maken door wat speelgoed eruit te halen, dan stapelt hij dat gewoon terug als een volleerde kraanmachinist op een containeroverslagkade.
Volgens mij is het goed dat we niet weten wat hij denkt. Dat zou er toe kunnen lijden dat we of volslagen kierewiet, of compleet paranoide worden.Hè poeghie? Eén, twee, drie, knuffel!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten