Joonas moet volgend jaar naar de "Groote school". Hier in Tallinn heb je goede en slechte scholen, en plaatsen in de goede scholen zijn gegeerd. Zo gegeerd zelfs, dat ze testen houden waar de kinderen gerangschikt worden en dan kunnen worden uitgenodigd.
Vorige week hebben we het al eens geprobeerd in één school, en donderdag kwam bericht dat hij daar niet "geslaagd" was. Vandaag was er een test in een andere school, al is het daar nog competitiever - 18 kandidaat-kinderen per plaats. En omdat we als ouders inmiddels nogal zenuwachtig worden, is het volgende week weer van dat. Een test op zaterdag (in de "betere school" waar we nu zelf de voorkeur aan geven); twee testen op zondag. Die laatste zijn een beetje "op goed vallen af".
Als Joonas nergens binnen mag wordt er een school aangeduid, ergens in de buurt. Dat kan een goede of een slechte school zijn - dat weten we pas in maart. En eigenlijk weten we dat pas als we zien of Joonas bij die school past en die school bij Joonas. Want als je het eerlijk bekijkt: goed of slecht is bepaald door reputatie. De goede scholen trekken de beste leerlingen aan en blijven zo ook goed als je het meet naar de resultaten van de leerlingen in de examens op het einde van de rit. Een "slechte" school mag dan misschien academisch minder scoren, maar kan evengoed een prima plek zijn.
Ik weet niet of we er wel goed aan doen, aan al dat testen. Ik was het eigenlijk niet van plan, en ik geef toe dat ik me er een beetje in mee laat sleuren. Misschien moeten we het maar gewoon aan het lot overlaten, maar dan hebben we daar achteraf misschien spijt van. Joonas lijkt het overigens allemaal niet te deren. Ik heb hem ook wel verteld dat hij zelf kiest hoeveel er getest wordt. Als hij het beu is gaat de rem erop. En voor de rest wil ik alleen dat hij zijn best doet. Wat dat precies als resultaat heeft is dan niet aan ons om te bepalen.
Maar als ik hem daar zo zie zitten wachten, dan wil ik het liefst vertellen dat alles ok is zolang we bij elkaar zijn en mekaar helpen. Zes, bijna zeven. Veel te klein voor dat gedoe.
"Don't worry, Scout, it ain't time to worry yet." Zeg ik dan bij mezelf...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten