De mooie kant van winter

We zeuren er graag over. Min 20, min 30, wind, koud, kouder dan bij jullie - kijk maar! Vooral op Facebook is dat leuk, met fotootjes van bevroren dingen en screenshots van het weerbericht. Maar eigenlijk zijn we hier allemaal best blij met het feit dat we hier in Estland uitgesproken en afgelijnde seizoenen hebben. Winter is hier nog gewoon winter, en we hebben ook gewoon nog plaats om ervan te genieten.

Vandaag was zo'n dag. Met wat porren kregen we de kinderen eindelijk nog eens vantussen de verwarming en de deur uit.

Het had de vorige nacht niet abnormaal hard gevroren, maar blijkbaar was het een nacht met nogal wat poolsneeuw. Poolsneeuw is niet echt sneeuw, maar een soort nevel van hele kleine ijskristallen die lijkt te ontstaan als er even wat meer vocht in de lucht zit (de koude lucht is hier zo droog dat zelfs de sneeuw na een tijdje "wegvriest" en er van een hoop na een tijd hard vriezen een stuk minder overblijft). Enfin, hoe ik het ook moet noemen, resultaat is dat vooral de takken van de bomen bedekt waren met een laagje ijs.

Da's al mooi in de tuin, maar nog veel mooier in het park. Dus wij met de slee naar Shnelli - het park dat de Westkant van de stadsmuur volgt en dus tussen het treinstation en de Toompea fortificaties ligt.

Ergens in een hoekje van dat park, in de schaduw van het parlement en de "pikk Hermann" toren, ligt een afgesloten voetbalterrein met een gebouwtje aan. Het hek was open; we gingen er maar even door op zoek naar leuke hellingen. En toen we naar een paar jongens bleven kijken die ijshockey aan het spelen waren raakten we aan de praat met de man die de kleine ijspiste daar had gemaakt. Na een praatje kwam het voorstel of Joonas ook eens wou proberen, en er lagen nog schaatsen in dat gebouwtje (helaas niet in Mattias' maat). Met z'n allen dus het ijs op. En ook al hebben we het spel van die man en die jongens danig verstoord met ons geklungel, ze maalden er niet om. Zelfs papa op het ijs, met z'n veertig niet minder houterig dan bij een vorige poging ettelijke jaren geleden.

De plek was prachtig, en de wind was in dat hoekje helemaal afwezig. Bijna lente, bijna zelfs te warm. Rechts de beschutting van een clubgebouw, links het imposante van de stadsmuur. Leuke mensen op een leuke plek, met licht en samenzijn. Alle zorgen even bevroren op de bomen, geen straaltje donker te bekennen...




Op weg naar huis nog even iets eten in café Boheem, een leuke maar veel te drukke plek hier vlakbij waar je alleen met veel geluk zonder reservatie een tafel kan krijgen.

 

Ik dacht dat Joonas en Mattias daarna wel gauw naar binnen zouden willen en om televisie zouden gaan zeuren, maar ze wilden nog graag even in de tuin. Kinderen trekken kinderen aan - na een tijdje werden sleeën getrokken door buurjongens en werd er vrolijk rond het huis gerend. Ik vind dat wel leuk; eigenlijk is die gezellige drukte zelfs iets waar ik op gehoopt had toen we naar hier verhuisden. En met de kinderen druk bezig was er voor mij een mooie kans voor mij om binnen te glippen en kaneelkoeken te maken. Die het buurmeisje later overigens heel vlijtig heeft helpen opeten.

Ik hou geen dagboek bij. Maar als ik dat wel zou doen, dan zou dat over dank je gaan. Dank je voor die vriendelijke ingeweken Canadees, die ons evengoed weg had kunnen jagen en die schaatsen niet uit had hoeven lenen. En aan de wereld rondom mij, dank je voor die mooie dag. Net wat ik nodig had.