Ik kreeg vandaag dit in de bus:
T’ Es weere zu verre…
De deure van 2011 stoat op e gerre.
Een hiel nieuw joar,
Veur te leven mee malkoar.
Liefde in de menage veur de vent en’t wijf.
En es‘t er al ne keer miserie of boel,
Smijt alleszins nie mee meubels moar zet eu op ne stoel,
En loat het moar overwoaien dat rottig gevoel.
Want oe da ge’t uuk droait of kiert,
’t Es dedju stille woar dat’t nuunt nie waait.
Zijde nog nie van’t stroate, giene paniek.
’t Es op da vlak nog nie te loate,
Want wa zeggen ze bij tupperwir oan ze geconfronteerd worden mee ulder kalanten?
“ Nen dikke,nen dunnen, nen schelen of nen dullen, op ieder potse past è schijfke.”
Moar we willen uuk nog‘t ién en’t ander wenschen:
We wensche ulder da damme zelve wille.
Bij doage een beetse wirk en‘t snachts ruste.
Oas g’honger hèt, een bootse.
Oas ge dust hèt, giene woatersnood.
Gien schulden en nen goe gevulde slekkestekker.
En guul ’t joar gelijk dadde goat of stoat,
Gien pijne of smerte an ulder tande of ulder herte.
Kortom, we wenschen eu’t beste veur‘t noaste joare,
En we goant doarbij loate veur vandejoare.
En voor de niet-Gentenaars: gelukkig nieuwjaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten