Witte Kerst

Aan sneeuw geen gebrek dit jaar. We zitten hier al in het wit sedert half november, en er lijkt ook nu nog geen einde aan te komen. De hoeveelheid is niet zozeer een probleem, wel de manier waarop die geleverd wordt. Geen kalme sneeuwval, maar vlagen. Echte sneeuwstormen, met alle gevolgen van dien.

In Tallinn hebben we daar nu niet zoveel last van. Er zijn drie winkels op loopafstand, de auto kan gerust blijven staan, en we brengen de kinderen gewoon per slee naar school. Maar hier "op den buiten" is het een heel ander verhaal. De wind verplaatst de sneeuwhopen bijna zienderogen, en wat je net hebt opgeruimd ligt straks gewoon weer ergens anders in de weg. Wie buiten kijkt tijdens de weinige uren daglicht ziet een witte muur, met mini-tornado's stuifsneeuw en hier en daar een verloren den. Er staan hier geen andere huizen rond, dus je waant je hier in ons riviervalleitje makkelijk helemaal alleen en geïsoleerd.

Niks geen strooizout, amper een tractor-met-sneeuwschop die elke dag een keer op en neer komt rijden. Het is net genoeg om niet met je wielen weg te zakken, maar zolang er nog eten in huis is wil ik liever niet gaan kijken wat er om de hoek of op de heuvel ligt. Binnen blijven dus. Er is eten, er is hout, en gelukkig is er ook nog elektriciteit (in het zuiden van het land hebben ze momenteel minder geluk).

Af en toe op en neer naar de houtschuur dan, om brandstof voor de drie kachels in huis. In de slaapkamer is dat nog zo'n oud ding - baksteen van binnen en metaalplaat aan de buitenkant. Typisch voor Estse huizen - ik denk dat het het topmodel was uit de Soviet-tijd. Het heeft iets primitiefs, dat vuur maken. Hout halen, bergje maken, schouw open zetten, lucifer erin en binnenste deurtje dicht. Dan komt er een luchtstroom op gang die alles snel en efficiënt in de fik zet. Een vuurzee; het doet me denken aan hoe het moet zijn in de stookplaats van een stoomschip.

Maar na een uurtje branden kan de schouw weer dicht en blijft de hele constructie nog zeker een halve dag lekker warm. En als dat niet genoeg is, is er altijd nog de keukenstoof. Die verwarmt de hele muur, en daar zijn er ook thee en koekjes. Even de kat opzij schuiven en lekker soezen :-).

Wie graag eens terug naar de stilte wil en eens wil kijken hoe ze het hier deden honderd jaar geleden: kom maar af. En neem wat extra koffie mee; er is nog plaats in de kelder...