De laatste maanden is er best wel veel stress geweest. Pille's nieuwe job, mijn gebrek aan nieuwe job en opvolging van snel-werk tussendoortjes, Joonas' concert en repetitiereeks...
Vooral Pille zat er een beetje door. Haar kerstcadeau voor mij was dan ook goed gekozen: een nacht in een spa-hotel hier niet al te ver uit de buurt. Alleen, van zodra Johan en Dimitri en de rest van de meute hier vertrokken zijn, is het zwaar beginnen sneeuwen. Pakken sneeuw, met gladde en nagenoeg onzichtbare wegen als gevolg. De rit naar liimala woensdag was alvast een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Sneeuwval waardoor je nauwelijks iets ziet, auto's en vrachtwagens die je inhalen in een soort "geraak ik er niet levend, dan toch snel" metaliteit, en op het laatste stuk raden waar de weg is, vanwege opstuivend sneeuw en tegenliggers die je geen blik gunnen voorbij de rand van hun lichtbundel. Tot het gestuif even ophoudt en daar weer de volgende aan komt. Pas toen de adrenaline m'n lijf verliet besefte ik hoe levensgevaarlijk het allemaal wel was.
En nu weer zoveel sneeuw. Zou het wel kunnen, die 70 kilometer naar Vihula? De suggestie het maar uit te stellen zat ons allebei niet lekker. We waagden het er maar op, ook al omdat het tenminste even stopte toen we moesten vertrekken. Bij daglicht, en voorzichtig. En omdat het nieuwjaarsdag was, dus wel op wegen waar geen borstel langs was gekomen.
Maar mooi was het dus wel. Plaatjes die ik me herinner uit de sneeuwvakanties uit mijn kindertijd. Zachte, plakkerige, diepe sneeuw, waar de dennentakken zwaar onder doorbuigen en waar je meteen kniediep in zit.
Het hoeft niet gezegd dat een nachtje zonder kinderen pure verwennerij kan zijn, en we hadden als toetje ook nog een paar uur spa geboekt. Vrijdag gelaatsverzorging (alleen voor Pille - er was iets misgelopen met de boeking). Dan lekker in de jacuzzi buiten, en daarna een uurtje full-body verzorging. Scrubben, douchen, lotion, douchen, bodymilk, relaxen...
Ik onthou er vooral de jacuzzi van. Die stond buiten, op een koertje aan de rand van een park. Blote voeten in de sneeuw, even in het warme water. Dan nog eens in de sneeuw - je kon zo even puur natuur in het wit gaan rollen, en dan gauw terug in het bad. Dan lijkt het wel of er duizenden naalden in je worden geprikt, terwijl je met open mond sneeuwvlokjes kan vangen. Fun :-).Op het diner moesten we wel erg lang wachten, zodat er van de avond niet veel meer overschoot, maar veel meer dan door de sneeuw te wandelen viel er toch niet te doen. En met een buitentemperatuur van -10 is zelfs dat niet echt leuk voorbij de eerste tien minuten.
Vanmorgen dan rustig wakker worden, rustig ontbijt (de papa's en mama's onder jullie weten hoe spectaculair dat kan zijn), pedicure en als afsluiten een deugddoende massage.
Zelfs de auto - inmiddels onder minstens twintig centimeter sneeuw - was daarna heerlijk ontspannen, en had wat overreding nodig om terug te starten. Maar nu zijn we dus terug in Liimala, zijdezacht, los als een voddenpop en nog glitterend van het goudstof waarmee we gisteren - ter finale - werden bestoven. Morgen gaan we zoetjesaan eens terug naar de stad.
Het lijkt de kinderen ook deugd te hebben gedaan, twee dagen bij de grootouders alleen. Ik heb alvast nog geen knuffel gehad, en of ze me gemist hebben? Neen. Ook geen klein beetje? Neen hoor. Ach, ik krijg straks vast nog wel een beetje aandacht :-).
Voor wie van mij nog geen nieuwjaarswensen ontvangen heeft (ik ben er elk jaar wat later mee): ik wens je alvast een even goede start van het nieuwe jaar! Misschien is een jacuzzi in de sneeuw wat hoog gegrepen, maar ik wed dat je wel andere kansen zal vinden op wat verwennerij...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten