... veranderde m'n hele leven. Te vroeg, te langgerekt, te drastisch, te onbegrijpelijk. Een jaar later is de realiteit ervan me nog steeds te moeilijk om te vatten.
Ik heb er toen niet over geschreven, tenminste niet op deze blog. Misschien kan ik dat nu wel. Met terugwerkende kracht. En zeker ook met terugkerende emotie...
Vanaf vandaag een jaar geleden kon alles alleen maar beter gaan.
Elf weken later schreven we elders
"Voor jou ging het sterven niet ineens
je hebt er moedig voor gestreden.
Niemand kan weten wat je hebt gevoeld
ook niet wat je hebt geleden."
Elf weken reis zonder doel, zonder bestemming, zonder reden.
Het is een stuk van het verleden waar ik nog niet onbevangen oog in oog mee kan staan, al heb ik daar de laatste maand of acht wel hard aan gewerkt. Ik ben nu beter gewapend dan ik was, dat jaar geleden. Maar onvermijdelijk zal ik het moeten herbeleven. En misschien begrijp ik het dan wel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten