Boule de Berlin, maar dan een beetje anders

Misschien is het wel het resultaat van het lange wachten op de lente, of misschien valt het me gewoon meer op; feit is dat we vandaag alweer een bijzondere dag hebben. “Vastlapäev” heet het hier - ik kan niet echt iets vinden waarmee ik het makkelijk kan vergelijken.

Vandaag vieren we de dag vanaf wanneer het “minder koud” gaat worden. Die traditie stamt uit vroegere tijden, toen de meeste Esten nog een lange koude winder op het platteland uit moesten zitten en de langere dagen en de sneeuw zeer welkom waren na weken van somberheid, donker en kou. Vastlapäev nam de mensen even uit wintersleur, en was vooral voor de kinderen een feest.

Op vastlapäev worden er vooral “vastlakukkel” gegeten, een gebakje dat het best te vergelijken valt met een drogere versie van een “boule de Berlin”, maar dan met slagroom in plaats van met vanillepudding. Die dingen zijn hier – jammer genoeg – alleen te verkrijgen gedurende deze paar dagen, dus je kan je voorstellen dat iedereen er eens goed invliegt. Waar ook met enthousiasme “ingevlogen” wordt is het sleeën. De traditie wil dat iedereen vrolijk een helling afsjeest (het is koud, dus natuurlijk met wat vodka in de kraag); degene die het verst is geraakt wordt gevierd als winnaar (en wordt geacht de beste oogst te zullen hebben de komende zomer).

Tot daar het leuke deel. Meer "oud-traditioneel" is het verorberen van een kom erwtensoep met “poten en oren” (van het merk varken, jawel). Daarmee is het voor dat arme beestje niet gedaan: één van de beenderen worden dan aan een draadje geregen, als instrument en ter vertier van de plaatselijke dorpsjeugd. Dat laatste heb ik echter alleen “van horen zeggen”, maar het zou me niet verbazen als het helemaal waar was…

Echt warm wordt het waarschijnlijk niet vanaf vandaag, maar nu de dagen wat langer worden is het inderdaad een heel stuk leuker toeven hier.

Ik dacht er gisteren aan hoe, tegen het einde van de maand maart, er wel weer af en toe terrasjes zullen staan aan het station. Hoe het dan nog te fris is om er echt van te genieten. Hoe de zon snel wegzakt achter de viaduct naar de Voskeslaan, en hoe we dan terug naar huis gingen met het besef dat, hoe frisjes het ook geworden was, de stad weer tot leven kwam. Dat soort dingen mis ik echt. Ervaringen met vrienden, zonder veel woorden, gewoon dezelfde dingen voelen.

Hier zijn is een fantastische ervaring, maar het buitenland blijft toch maar het buitenland. Dus jongens, als die terrasjes er eindelijk staan, en de zon zit nog goed rond een uur of zes: neem maar eens een goede Duvel (of erwtensoep, of witte martini, wat de mode dan ook is dit jaar), en groet de stad voor mij!