Vandaag heb ik voor het eerst vast voedsel gegeven aan Joonas. Nu krijgt hij wel al langer wat fruit toegestopt, maar omdat ik een tijdje weg geweest ben en een paar weekends heb gemist was het de eerste keer dat ik het heft van de lepel in eigen handen kunnen nemen heb.
Appelmoes van zoete zomerappels met banaan... Zal dat iets zijn dat me m'n hele leven bijblijft? Of die tevreden blik, de verrassing dat papa er was aan de andere kant van de lepel, en niet alleen "emi" (mama, in het Ests)? Of het feit dat hij heel braafjes, heel stilletjes, met heel veel vertrouwen alles opeet wat je hem met evenveel rust en vertrouwen voorschotelt?
Traantjes van geluk. Alweer. Nooit gedacht dat een baby zo mooi kon zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten