Buil

Joonas kwam vandaag met een buil naar huis. Als ik het goed begrepen heb kwam dat door een soort van laag-bij-de-grondse "stagedive" actie, een sprong in het relatieve ijle vanaf een stapje niet meer dan 10 centimeter hoog. Een soort van "vloersurfen", met de buik plat op de grond en de armen wijd gespreid. Te wijd om veel te kunnen doen aan het onverzettelijke meubilair dat je op het strand van je verbeelding nu eenmaal niet verwacht.

Een dikke buil... het roept best wel herinneringen op uit m'n eigen jeugd. Het rare aan al die gedachten is dat ik ze moeilijk in een tijdsperspectief kan plaatsen. Was ik drie? Vijf? Zeven? Ik heb er eerlijk gezegd geen idee van. Het was Joonas' eerste. Een beetje symbolisch voor de rakker-leeftijd waar hij nu al een beetje naartoe neigt. Een kleine grote jongen. Vier-en-een-half, dat is tenslotte al heel wat. Hijzelf heeft het ook soms al over "toen ik nog klein was" :-).

We geven er passende aandacht aan. Behalve dat zullen er nog wel wat ziektes en kwaaltjes te verwachten zijn. Sedert enkele dagen is de temperatuur hier een langdurige relatie aangegaan met het vriespunt - traditioneel zijn dan snot en hoestjes in het vooruitzicht. Bovendien zijn bij een vriendinnetje de waterpokken uitgebroken, net de dag nadat ze hier intensief komen spelen is. Mattias ligt dus in de vuurlinie...

Nu nog ervoor zorgen dat we die buil niet teveel aanraken. Er tegenaan duwen, zoals ik deed toen ik hem in een richting wou sturen (ik wist toen nog niet wat er aan de hand was). Of er niet op letten als we z'n haar drogen na het badje, zoals Pille deed, met groot kabaal als gevolg.

Maar beter voorzichtig zijn bij het nachtzoentje :-).