Onderweg

Op weg naar Brussel...

Thuis lijkt het wel een ziekenhuis. Pille was ziek op donderdagnacht en lag "in de patatten" de hele vrijdag. Nu is het de beurt aan Mattias, en het is niet leuk dat ventje te zien afzien. Koorts, nergens zin in, snot. Waarschijnlijk ook een hoop pijntjes waarvoor z'n woordenschat tekort schiet. Hij maakt dan die gezichten van hopeloosheid die ik herken van de laatse keren dat ik ma heb gezien. Precies dezelfde gelaatsuitdrukkingen. Het snijdt me in m'n ziel. Waarom ik die herken weet ik niet. Alsof er ergens een schuldgevoel is blijven hangen. Mezelf kennende komt dat later wel boven water, en kan ik er een oplossing voor vinden. Hopelijk niet veel later.

Joonas leek me nog niet ziek. Het zal dus een beetje aan het zijn het huishouden aan de gang te houden. Pille heeft immers haar handen vol aan Mattias. Hij kent de routines die het voor iedereen makkelijker maken, en hij doet er graag aan mee. Ons ventje is dapper. Ik hoop maar dat hij ook niet onder de dekens hoeft.

Als ik nu nog gezond blijf kan het allemaal wel. Al moet ik zeggen dat ik me ook niet al te best voel. We zien wel, met paracetamol in de aanslag.

Reizen voor het werk. Ik betrap mezelf erop dat ik het steeds minder graag doe...