Autootje autootje in het land...

Naast een hoop herinneringen (en best ook wel een hoop rommel) zat er ook nog een autootje in ma's inboedel.

Omdat zo'n wagen nu eenmaal moeilijk fysiek in drieën te delen is, en omdat ik tot dusver de enige autoloze broeder was, hebben we besloten dat ik het overneem. Dat betekent dus ook dat het ding naar Estland moest. Een heel avontuur.

Na een beetje zoeken hadden we een man gevonden die de wagen wel naar Estland wou brengen. Maar dan wel op z'n Ests: schimmige aanwijzingen, een vriendenprijsje, geen papieren of verzekering... Op 6 september hebben we de auto dan naar Brussel gebracht, waar een trailer, de transporteur en de chauffeur stonden te wachten; ergens in Rooigem Ruisbroek aan een tankstation. Zover durfde ik me nog niet te wagen, dus dan maar de hulp ingeroepen van Tom, Tom en Koen (een dikke merci, Koen!). Sleutels en inschrijvingskaart afgegeven, nummerplaat eraf gehaald en nog even getreuzeld om te zien of we dan toch nog een soort van ontvangstbewijs zouden krijgen (niet dus), en dan met de bus terug naar Brussel-centrum. Dat ging gelukkig nog vlot - de man was attent genoeg om ons niet "in the middle of nowhere" achter te laten. Een oefening in vertrouwen - de zaterdag erop zou de wagen in Estland zijn.

En dan was het mijn beurt. Vorige week ben ik dan de wagen gaan halen in Rakvere - zo'n 110 km buiten Tallinn. Dat ging verbazend vlot, al weet ik voor mezelf dat ik nog op een paar dingen moet letten. Goed op het baanvak blijven, lichten aansteken (ook overdag), goed in de spiegel kijken wanneer ik van baanvak verander, de TomTom beter vastklikken (zodat ik er niet naar moet grabbelen op de vloer en dus misschien ook wel beter op het baanvak kan blijven), ... Ik schrijf het maar toe aan ervaring die ik nog niet helemaal (helemaal niet) heb.

Hier staat hij dan nu, netjes geparkeerd* voor het appartement hier. Een Hyundai Atos "Prime". Dat is wat we noemen "een klein bakske". Net onder een liter motorinhoud, en met 43 Kw niet echt een trekpaard.

Echter, vinnig genoeg naar mijn smaak, en omdat het een automaat is, ook makkelijk te besturen. Dat komt wel van pas, voor iemand die z'n rijbewijs in september 1997 heeft gehaald en sindsdien misschien nog een keer of twee gereden heeft. Handzaam dus, en net groot genoeg voor ons vieren.

Nu nog even registreren... Tja, zo makkelijk blijkt dat niet te gaan. Een eerste poging in Rakvere draaide op niets uit, omdat de persoon die het chassisnummer moest vergelijken met het inschrijvingsbewijs er niet was. Een tweede poging vandaag, in Tallinn, stuitte op de twijfel van de juristen van het registratiebureau, die graag eerst zekerheid willen over het feit dat de notaris (die de akte heeft gestempeld die de eigendom moet vaststellen) wel echt een notaris is. En of België wel (nog) echt bestaat, vermoed ik.

Voorlopig dus nog even rijden met Belgische nummerplaat en Belgische verzekering. Hopelijk raakt alles snel uitgeklaard en raken de papieren nu snel in orde. Vanaf dan mag de nummerplaat terug naar België - meteen het einde van de "gebroeders 688". Ma rijdt mee, in gedachten. En in het blauwe dolfijntje dat aan de binnenspiegel bengelt, in m'n zicht net onder de lachebekjes in hun zitjes achterin...


* Een beetje geholpen door het feit dat, toen ik hem parkeerde, er zo'n 20 meter vrij was.