Loonslaaf

Dan toch eindelijk de stap gezet: vooral omwille van "technische redenen" heb ik de loopbaanonderbreking opgezegd en ben ik overgestapt naar het statuut van werknemer hier in Estland. Ik ben sedert 1 januari aan de slag bij mijn (voormalige) grootste klant, met hetzelfde takenpakket als de voorbije twee jaar.

Die keuze was niet zonder emotie. Per slot van rekening hang ik nu aan de trapeze zonder net - zomaar terugkeren naar de RSZ (of naar een andere overheidsdienst zonder nieuw examen) kan niet meer. Dat is voor menig kerktorenVlaming (en dat ben ik nog wel een beetje) moeilijk. Als ik ooit nog terug-migreer naar België zal het naar een job zijn met minder vlot woon-werkverkeer, zonder de geneugten van de dagelijkse dis en het comfort van weten wie waar zit en wat er te doen is.

Niet meer beroemd zijn, vastbenoemd zijn - de mens zou van minder melangolisch worden. Ik dacht dan ook de afgelopen maanden met nostalgie terug aan m'n oude stek, met al z'n goede en kwade dagen. De vrienden die ik daar gevonden heb neem ik gelukkig mee...

Ach, zand erover, naar de specifieke afdeling waar ik vandaan kwam wou ik toch allang niet meer terug. Wie mijn gewoel in het wijwatervat de laatste jaren een beetje gevolgd heeft weet dat al veel langer dan ikzelf. Toch heb ik bij de RSZ veel geleerd, en heb ik er mooie kansen gehad met boeiende mensen aan leuke projecten mee te werken. En daar bedank ik de betrokkenen toch nog graag eens voor.

Maar goed, vanaf nu ben ik hier dus gewoon "töötaja". Werknemer dus, in plaats van zelfstandig "entrepeneur".

Een logische stap, en het is er één die me meteen weer een hoop nieuwe mogelijkheden geeft. Zo ben ik weer volledig gedekt qua sociale zekerheid (inclusief pensioen), heb ik wat meer vastheid in m'n werk en krijg ik op het einde van de maand gewoon netjes een loon op de rekening. Gedaan met factureren, bonnetjes en boeken bijhouden, puzzelen met opdrachten en met die hele half-hier, half-België administratie. Terug een beetje meer normaal en meer perspectief.

Bovendien is de organisatie hier bepaald losjes te noemen. Ik kan dus gewoon nog zo vaak ik wil van thuis uit werken, en omdat ik maar een half "uurrooster" heb (wat hier voor de sociale zekerheid overigens helemaal geen negatieve gevolgen heeft) is er nog steeds ruimte voor projecten in het buitenland en losse opdrachten hier en daar.

Ik kan dus gewoon blijven doen wat ik daarvoor ook al deed, zij het onder de paraplu van een arbeidsovereenkomst. Vrijheid gekoppeld aan zekerheid. Het kon slechter.